Paven og antikrist- av Kardinal Henry Edward Manning år 1861

Eg har i denne bloggartikkelen oversett utdrag frå ei fantastisk bok eg las for ikkje so lengje sidan. Men innan dette utdraget kjem ein bokanmeldelse av den same boka, henta frå det svenske, sedevacantistiske bladet "Adoremus"..

Månadens bokanmeldelse: "The Pope and the Antichrist" av Kardinal Henry Edward Manning 1861!

Denne hurtigleste og lettgjennomkomelege boka på 84 sider, består av fire korte forelesingar av Kardinal Manning (1808-1892). Forelesingane vart utgive i bokform fyste gongen i 1861 under tittelen "The Holy See tested by prophecy." Det som fyst var tenkt som eit forsvar mot Gebraldi sine angrep mot dei Pavelege statane, har synt seg å være ei mesterleg analyse av hendingar, som med profetisk innsikt overgår konteksten og vandrar rett inn i vår eiga samtid og den Sanne Kyrkja sin vanskelege situasjon; med ei antikyrkje som utgjev seg for å være den sanne Kyrkja og Katolske samfunnsverdiar som gradvis vert erstatta av både moderne og gjenoppståtte antikristne og antiabsolutistiske prinsipp.

              Den fyste forelesinga tek opp det store opprøret og fråfallet som må koma innan antikrist som person kan gjere entré i denne verda. Eit opprør som i fylgje Kardinal Manning vart skildra som sentrert i og rundt Kyrkja, kjenneteikna av tre punkt; skisme, kjetteri og fornekting av Inkarnasjonen. Den andre forelesinga skildrar manifestasjonen av antikrist i verda, han som ber namnet "den onde". Dette er ei særs detaljert skildring, både av opphavet hans, personen og ideologien som han kjem med, alt dette i ljos av Heilag Skrift og Kyrkjefedrane sine tolkningar av det same. Den tredje forelesinga lyftar fram det som hindrar antikrist frå å gjennomføre planane sine, og identifiserar desse hindringane som Kyrkja, Roma og Kristi Vikar på jorda. Det er interessant å lese korleis Kardinal Manning og Kyrkjefedrane forstod Kristi Pasjon og som eit bilete på Kyrkja si liding i dei siste tidene. Nett som satan ikkje sigra over Kristus på Krossen, men det var Herren sjølv som la ned sitt liv, so kan antikrist og helvetes portar ikkje sigre over Kyrkja og paveembetet, men Kristus sjølv kan tillate at Ho legg ned sitt liv som ei lidande Kyrkje, ei Kyrkje i exil, alt dette for at profesiane skal oppfyllast og det himmelske Jerusalem koma ned frå Himmelen. Den fjerde forelesinga tek opp antikrist sin maktperiode og forfylgjinga av dei truande. Roma kjem til å falle ifrå trua og enno ein gong verte eit mektig heidensk rike, som heller ut blodet åt martyrane i verda.

                  But Rome itself in the last times of the world will return to its ancient idolatry, power and imperial greatness. It will cast out its Pontiff, altogether apostatise from the Christian faith, terribly persecute the Church, shed the blood of martyres more cruelly than ever, and will recover its former state og abundant wealth, even greater than it had under its first rulers.

                 Det som gjer denne boka so bra, er at Kardinal Manning ikkje kjem med eigne, subjektive tolkningar, men presenterer berre Skrifta og Kyrkjefedrane si felles forståing av kva som kjem til å hende. Det er og ei bok full av von, då ho tilskriv alle historiske hendingar til Guds forsyn, og boka er overraskande profetisk inn i vår samtid. Kardinal Manning såg kanskje ikkje framfor seg kvar ende detalj av alt som skulle koma og som enno kjem, men boka han skreiv er av stor meining for vår tid, og burde lesast av alle som beherskar engelsk. (Boka kan kjøpast på fylgjande side: www.lulu.com/tradibooks) 

Utdrag frå sjølve boka!

..Me har no komme nærare svaret på det eg byrja å tale om, nemleg korleis det kan ha seg at den krafta som hindrar manifestasjonen av den lovlause ikkje berre er ein person, men eit system, og ikkje berre eit system, men ein person. Samanfatta er det Kristendomen med sitt hovude; og difor, i personen Kristi Vikar og i den tofaldige autoriteten som etter Gudomeleg forsyn har vorte gjeve han, ser me ein direkte motstandar til prinsippet om uordning. Den lovlause, som ikkje kjenner noko lov, verken menneskeleg eller Gudomeleg, og som heller ikkje lyder noko anna enn si eiga vilje, har ingen meir direkte antagonist på jorda enn Jesu Kristi Vikar, som til same tid innehar dei to karakterane av kongedøme og presteskap, og som representerer dei to ordningsprinsippa i den timelege og andelege ståa- prinsippet om monarki, om du vill, eller om styresmakt, og prinsippet om apostolisk autoritet. Me finn difor dei tre tolkningane som eg drog fram frå dei Heilage Fedrane ordrett stadfesta i dette. Etter kvart som tida langsamt har skride fram, og arbeidet åt Apostlane har modna og bore frukt, har det som me kallar Kristendom vokse fram og oppfylt ord for ord det som vart forutsagt, og stadfesta det som Apostlane sa skulle hindre utviklinga av dei lovlause prinsippa, og openberringa av personen som skulle leie det heile. 

              Kva er det då som i denne augneblinken (år 1861) held denne manisfestasjonen av den antikristne makta i sjakk, og personen som skal utøve det heile? Det er resten av det Kristne samfunnet som framleis eksisterer i verda. Der kan berre være to samfunn, det eine naturleg, det andre overnaturleg. Det naturlege samfunnet er den politiske ordninga som oppstår etter menneske si vilje, utan samband med openberringa, eller inkarnasjonen av Gud. Det overnaturlege samfunnet er Guds Kyrkje, beståande av dei nasjonane som framleis vert gjennomsyra av trusanden og av den Katolske einskapen, som i sanning står trufast på prinsippa som Kristendomen vart grunna på. (I dag-2010-kan me ikkje sjå ein ende nasjon som framleis står trufast samla på Kristen grunn.)....
             ...Det siste punktet som eg skal snakke om, er det at barriera eller hindringa for laglausa kjem til å eksistere heilt til ho vert rydja or vegen. So kva er meininga med orda; "Løyndomen i lovløysa er alt verksam med si kraft; men han som enno held att, må fyrst rydjast or vegen?" (2 Tess 2:7) Kven er det som skal rydja denne or vegen? Skal denne rydjast or vegen etter menneske si vilje? Skal denne rydjast or vegen grunna ei rekkje ulike hendingar? Det kan ikkje være dette som meinast. Om barriera som har hindra utviklinga av det antikristne uordningsprinsippet har vore vår Herre Jesu Kristi Gudomelege kraft, innlemma i Kyrkja og under leiinga av hans Vikar, då er ikkje noko hand mektig nok, og inga vilje suveren nok til å rydja denne av vegen, men berre handa og vilja åt den inkarnerte Guds Son sjølv. Og difor er det at dei Heilage Fedrane si tolkning, som eg byrja med, er fullt og ordrett korrekte. Det er den Gudomelege krafta, fyst i forsyn, og so i Kristi Kyrkje, og sidan båe smelta ihop, mens dei held fram heilt til tida er inne; tida som er forutsett og forutbestemt til å rydja vekk barriera, slik at ein ny dispensasjon av Guds Visdom på jorda får komme til. Dette skal eg snakke meir om etterpå.

             Me har ein analogi til dette. Historia om Kyrkja og historia om vår Herre på jorda har eit parallelt samband. Den inkarnerte Guds Son var 33 år på jorda, og ingen mann kunne leggje hand på Han. Ingen mann kunne ta Han, då "timen enno ikkje var komen." Der var ein time forutordinert då Guds Son skulle overgjevast i hendene på syndarar. Han visste om det innan og Han forutsa det. Han held denne makta i sine eigne hender, for Han omga Sin Person med ein sirkel av Si eiga Gudomelege kraft. Ingen mann kunne bryte gjennom denne sirkelen av Allmakt før tida var inne, tida då Han sjølv av Sin eigen vilje opna vegen for den onde krafta. Det var grunna dette at Han sa i hagen: "Men dette er dykkar time, no er det mørkret som rår." (Luk 22:53) Grunna dette, innan Han gav Seg sjølv over i hendene på syndarar, la Han enno ein gong fram majesteten i Si kraft, og då dei kom for å ta Han, sto Han opp og sa: "Eg er Han," (Joh 18:5-6) og dei "veik attende og fall til jorda." Etter å ha stadfesta Seg som Gudomeleg Majestet, gav Han seg sjølv over i syndarhender. På same vis sa Han då Han stod framfor Pilatus; "Du hadde inga makt over meg om du ikkje hadde fått henne ovanfrå." (Joh 19:11) Det var Guds vilje; det vart sanna av Faderen at Pilatus no hadde makt over den inkarnerte Sonen. Igjen sa Han: "Trur du ikkje at eg kunne be Far min, og Han ville straks senda meg meir enn tolv legionar englar? Men korleis skulle då skriftene oppfyllast, dei som seier at dette må henda?" (Matt 26:53-54) På same vis er det med Guds Kyrkje. Fram til timen er komen då barriera, etter Guds Gudomelege vilje, skal rydjast or vegen, har ingen makt til å leggja hand på Henne. Helvetes portar vil krige mot Henne, dei strevar og kjempar, som dei og kavar no, med Guds Vikar; men ingen har makt til å flytte Han eit ende steg før timen skal komme då Guds Son tillet, for ei tid, at dei onde kreftene får overtaket. At Han kjem til å tillete dette står i den profetiske boka. Når hindringa er vekkteken, vil syndemannen verte openberra; då kjem ei forfylgjing på tre og eit halvt år, kort men forferdeleg, og under denne tida kjem Guds Kyrkje til å vende attende til ei ståe av liding, som i byrjinga; og den uforgjengelege Guds Kyrkje, frå sitt usløkkjelege liv oppkome frå Jesu gjennomstunge side, som i 300 år levde vidare gjennom eit blodbad, kjem til å halde fram å leve gjennom elden i tida åt antikrist.  

Fatima, kommunismen og Vatikanum II!

Openberringa av Guds Moder i Fatima, Portugal 1917 må reknast som ei av dei viktigaste hendingane i Europa på 1900-talet. Den Velsigna Maria Møy forutsa at kommunismen kom til å breie seg ut over heile verda og at ein andre verdskrig ville komme om menneska ikkje slutta å leve slike syndige liv. Vår Frue lova fred i verda om menneska fylgde hennar plan av bøn, botgjering og forbetring av livsføringa vår. Bodskapen i Fatima vart ignorert av både Katolske lekmenn og presteskapet. Dei tomme Kyrkjene på den fyste laurdagen i månaden, det låge talet Katolikkar som dagleg ber rosenkransen, dei få preikene som inneheld bodskapen frå Fatima, alt vittnar om at Katolikkar har svikta denne Himmelske åtvaringa.

             Den Velsigna Møya openberra seg ved 6 ulike høve i Fatima, Portugal året 1917. Denne landsbyen ligg omlag 145 km frå Lisboa, Portugal. Dei tre borna som var vittne til openberringane var Lucia Dos Santos (10 år), Fransisco Marto (9 år) og Jacinta Marto (7 år).

Ei kort summering av openberringane:  
(Henta frå boka Mother of Christ Crusade.)

-13.mai, 1917: "Vær ikkje redde for meg, eg er ikkje her for å skade dykk. Eg har komme frå Himmelen. Eg ber dykk om å komme den 13. dagen av kvar ende månad. Då skal eg fortelje dykk kven eg er og kva eg vil. Be rosenkransen kvar dag for å få fred i verda og ei ending på krig."

-13.juni, 1917: Den Velsigna Møya openberra seg for dei tre borna ved nonstid. 70 menneske var då tilstades. Vår Frue ba om at denne bøna: "Å min Jesus, forlat oss våre synder, redd oss frå helvetes eldloger, miskunna deg over sjelene i skjærselden," skulle leggjast til etter kvar ende dekade i rosenkransen. "Gud ynskjer å etablere andakt til det Lytelause Maria Hjarte i verda."

-13.juli, 1917: "Offre opp dykk sjølve for syndarar; og sei ofte, særskild kvar gong de offrar opp noko: "Min Jesus, dette er i kjærleik til Deg, for omvending av syndarar, og som botgjering for synder som er gjorde mot det Lytelause Maria Hjarte.""
               Borna fekk so eit syn om helvetet. Dette synet er omtala som den fyste løyndomen i Fatima.
"Me såg som eit hav av eld, og nedsokke i denne elden var djevlar og sjeler i menneskeleg skapnad, som om dei var gjennomsiktig svart eller bronserav som flaut i elden og svaia i flammane som kom opp frå dei, saman med skyer av røyk som fell på kvar side, nett som gnistar som fell i store bål, utan vekt eller jamvekt. Alt dette midt i klagerop og skrik av smerte og fortviling som forferda og skaka oss med forferding. Me kunne skilje ut djevlane grunna deira forferdelege og kvalmande framtoningar av øydeleggjande og ukjende dyr, men gjennomsiktige som den svarte kolen i ein eld."
            Maria tala til borna med desse orda: "De har sett helvetet der sjelene av stakkarslege syndarar går. For å frelse dei (andre sjeler) ynskjer Gud å grunne ei andakt til mitt Lytelause Hjarte i heile verda."
             "Om menneske gjer som eg ber dykk, kjem mange sjeler til å verte frelste og der vil verte fred. Krigen kjem til å opphøyre. Men om dei ikkje sluttar å fornærme Gud, kjem ein ny og mykje verre krig til å bryte ut under styretida til Pius XI. Når de ser eit ukjent ljos, vit då at dette er eit teikn frå Gud om at Han kjem til å straffe verda. For å forhindre dette ber eg om at Russland må konsekrerast til mitt Lytelause Hjarte og om Kommunion som (reparerer)stiller alt til rette att vert halde på dei fem fyste laurdagane." (Dette ukjende ljoset vart sett gjennom heile verda den 25.januar, 1938.)
              "Om dei gjer som eg ber kjem Russland til å verte omvend og der vil verte fred. Om ikkje, kjem Russland til å spreie ut hennar vranglærer i heile verda, framprovosere krigar og forfylgjing av Kyrkja. Dei gode vert martyrar, den Heilage Faderen vil lide mykje, og ulike nasjonar vert utsletta. Til sist vil mitt Lytelause Hjarte triumfere. Den Heilage Faderen vil konsekrere Russland til meg, som kjem til å verte omvend, og ei fredstid vert gjeve til verda. (Denne konsekreringa vart ikkje gjort i rett tid, og heller ikkje av både Paven og alle biskopane ilag, og profetien vart difor ikkje oppfylt.)

-13.august, 1917: Borgarmesteren i Ourem arresterte dei tre borna mens 15 000 menneske kom til Cova Da Iria. Dei som kom dit såg ulike overnaturlege hendingar sjølv om borna ikkje var til stades.

-19.august, 1917: Vår Frue openberra seg til borna i Valinhos, ein liten landsby i nærleiken av Fatima og sa at dei måtte be rosenkransen kvar dag. " I oktober kjem til å utføre eit mirakel slik at alle må tru... Be! Be mykje og offre opp offer for syndarar, for mange sjeler går til helvetet då dei ikkje har nokon som ber og offrar for dei."

-13.september, 1917: 30 000 menneske var samla på openberringsplassen. Vår Frue sa: "Lat menneska halde fram å be rosenkransen kvar dag for å oppnå ei ending på krigen."

-13.oktober, 1917: Detaljane om denne openberringa og det fylgjande mirakelet vart rapportert av avisa O Dia og O Seculo og av mange andre nyhendingsinstansar. Regn byrja om morgonen klokka 10 og held fram gjennom heile morgonen som eit voldsomt støytevatn. Dei 70 000 menneska som var samla var gjennomvåte inn til huda. Den Velsigna Møya ba om at eit kapell skulle byggjast og sa: "Eg er Frua av Rosenkransen." Lucia spurte då om vår Frue kunne bote visse individ. Vår Frue svara: "Dei må rette til liva sine og be om tilgjeving for syndene sine. Fornærm ikkje Vår Herre meir, for Han er allereie særs fornærma."

          SOLMIRAKELET vart vittna av 70 000 menneske, truande og ateistar side om side. Det som hende denne dagen vert ikkje gløymd. Sola byrja å spinne voldsomt, og sende ut alle regnbogens fargar. Då brått forlet sola si akse og byrja å stupe ned mot jorda, mens ho gav ifrå seg ein intens varme. Folkemenga vart heilt forferda og tusenvis fell på kne mens andre la seg ned flate på marka og naudba Gud om å spare dei. Då den forferda folkemassa igjen såg opp, oppdaga dei at sola hadde vendt attende til sin normale posisjon. Til deira store overrasking innsåg dei at både dei og marka under dei var knusktørre, sjølv om dei alle hadde våre heilt gjennomvåte. Dette mirakelet vittna om sanninga i openberringane. Borna sjølve såg ikkje dette mirakelet, men fekk samstundes sjå Kristus og St. Josef som velsigna verda; Vår Frue av Sorg og Vår Frue av Karmelfjellet dukka og opp framfor augene deira..  

-20.februar, 1920: vår Frue av Fatima openberra seg for Jacinta Marto på sjukehuset i Lisboa, Portugal. Jacinta fortalte fylgjande til Moder Godinho: "Dei syndene som sender flest menneske til helvetet er kjøtlege synder. Særskilde motar vert introduserte som kjem til å fornærme Vår Herre stort... om menneska berre forstod kva eva var, skulle dei gjere alt dei kunne for å endre på liva sine. Menneske taper sjelene sine fordi dei ikkje tenkjer på Vår Herre Kristi død og fordi dei ikkje gjer bot. Mange ekteskap er ikkje bra; dei behagar ikkje Vår Herre og er ikkje av Gud."

-13.juni, 1929: Syster Lucia såg eit syn om den Heilage Treeinigheita og Vår Frue av Fatima i det Dorotheanske Klosterkapellet i Tuy, Spania. Hennar skriftefader, Fdr.Goncalves ba henne skrive ned openberringa. Vår Frue sa: "Stunda har komme då Gud ber den heilage Faderen (Paven), i einskap med alle Biskopane i heile verda, om å konsekrere Russland til mitt Lytelause Hjarte, og lovar å frelse henne gjennom dette. Der er so mange synder som den Rettvise Gud fordømmer på grunn av synder mot meg, og difor har eg komme og bede om botgjering: Offre opp dykk sjølve for denne intensjonen og be!"
          Vår Herre sa: "Dei ynskja ikkje å gje akt på mitt ynskje. Som Kongen i Frankrike, kjem dei til å angre seg og gjere dette, men det vil vere seint. Russland kjem allereie til å ha spreidd ut hennar vranglærer i heile verda, framprovosere krigar og forfylgjingar av Kyrkja. Den Heilage faderen (Paven) kjem til å lide stort."

Desember 1941: Lucia la til dei fylgjande orda til den andre løyndomen i Fatima: "I Portugal kjem alltid dogma til trua å verte bevara." Desse orda er rekna som byrjinga på den tredje løyndomen..
Synet om helvetet og andakta til det Lytelause Maria Hjarte vert rekna som den fyste og andre løyndomen i Fatima. Den tredje løyndomen skreiv Lucia til Biskopen av Leiria, men Vår Frue sa at den skulle ikkje gjerast kjend for resten av verda før i 1960. Då Kardinal Ottaviani skreiv til Syster Lucia og spurde kvifor ein skulle vente heilt til 1960, svara ho: "Fordi då kjem det til å verte klårare."
             1960 var det året Johannes XXIII byrja å endre på liturgien og skapa store tumultar i Kyrkja sine lærer. -Om det hadde vore ein glad bodskap, skulle me ha fått vite det tidlegare, sa Kardinal Cerejeira i Portugal. Johannes XXIII ignorerte Vår Frue sitt bod om å openberre løyndomen i 1960. Paul VI leste løyndomen og gav ordre til Kardinal Ottaviani om at løyndomen ikkje skulle openberrast. Johannes Paulus II ville heller ikkje gå inn på løyndomen og sa berre at alle skulle halde fram med å be rosenkransen. Og til slutt fabrikerte Vatikanet ein løyndom i etterkant, der dei sa at oppfyllinga av profetien var at Paven skulle verte dødeleg såra og mirakuløst overleve, og at dette hende då JP II vart skoten og overlevde. Der har og vore ei bedragarkvinne som etter Lucia sin død har gjeve seg ut for å vere henne, og for å stadfeste at dette var den tredje løyndomen. Sjølv om alt som Lucia sjølv hinta om, tydde på at løyndomen handla om fråfall frå trua og om krig og vranglærer. ho uttala at ho uroa seg over at menneske ikkjegjorde som Vår Frue ba om, og at mange sjeler gjekk tapt. "Men straffa frå Himmelen vil verte voldsom." sa Lucia. "Den tredje løyndomen er å finne i Evangelia og i Openberringsboka. Les dei, særskild Op. kapittel 8 og 13."

Med tanke på når det II Vatikankonsiliumet vart halde, er det ikkje utruleg at det var nett dette som Vår Frue openberra. Og då er det heller ikkje so merkeleg at anti-pavane ikkje ville dele det med resten av verda, då dei sjølve stod bak denne hendinga.

Pave Leo XIII si opprinnelege bøn til St.Mikael!

Den opprinnelege bøna som Pave Leo XIII skreiv til St. Mikael Erkeengelen er profetisk. Bøna vart forfatta for over 100 år sidan og seinare gøymd unnan grunna det oppsiktsvekkjande innhaldet. Men Pave Leo XIII si bøn til St. Mikael er framleis ei av dei mest interessanne og kontroversielle bønene i samband med den Sanne Katolske Kyrkja sin situasjon i vår eiga samtid. Det hende seg den 25.september 1888, etter å ha feira Morgonmessa, at Pave Leo XIII vart so traumatisert at han kollapsa. Dei som var i nærleiken trudde at han var død. Etter at han fekk medvitet attende, skildra Paven korleis han hadde overhøyrd ein skremmande samtale som utspelte seg nære tabernaklet. Samtalen var mellom to røyster- røyster som Paven tydeleg forstod tilhøyrde Jesus Kristus og djevelen. Djevelen skraut av at han kunne øydeleggje Kyrkja om han fekk ei løyve på 75 år for å utføre planen sin (eller 100 år i fylgje andre kjelder). Djevelen bad og om løyve til å få "større innflytelse over dei som vil gje seg over til teneste for han." Svaret som Vår Herre gav på denne bøna var: "Du skal få tida og krafta."
                Djupt skaka over det han hadde høyrt, forfatta Pave Leo XIII denne opprinnelege bøna til St. Mikael (som og er ein profeti) og gav ordre om at ho skulle resiterast etter alle Lågmesser som eit vern for Kyrkja mot angrep frå helvetet. Det som no fylgjer er den opprinnelege bøna, etterfulgt av nokre kommentarar gjort av Most Holy Family Monastery. Den opprinnelege bøna er henta og oversett frå "Raccolta, 1930," Benzinger Bros., s 314-315. Raccolta er ei samling bøner med imprimatur av den Katolske Kyrkja sine offisielle bøner med avlat.
               BØNA:

Å Herlege Erkeengel St. Mikael, Prins av himmelhærane, vær vårt forsvar i den forferdelege krigføringa som me står i mot herrevelder og Makter, mot heimsens herrar i denne myrke verda, dei onde andane. Kom og hjelp mennesket, som Gud skapa udødeleg, gjort etter Hans eige likning, i Hans eige bilete, frikjøpte frå djevelens tyranni  for ein høg pris.
               Kjemp i dag Herrens slag, saman med dei heilage englane, slik som du allereie har stridd imot leiaren for dei høgmodige englane, Lucifer, og alle dei fråfallne herrevelda, som var kraftlause i kampen mot deg, og som heller ikkje lenger hadde nokon plass i Himmelen. Dette monsteret, den eldgamle ormen, som vert kalla djevelen eller satan, som forfører heile verda, vart kasta ned i avgrunnen med sine englar. Men no har denne fyste fienden og menneskeslaktaren fått att si uforskamma dristigheit. Forkledd som ein ljosengel, vandrar han rundt mellom menneska, og med ein skare av onde andar innvaderar han jorda for å slette ut Namnet åt Gud og Namnet åt hans Kristus, for å fange, øydeleggje og dra med seg ned til evig fortaping dei sjelene som er forutbestemte til å arve ei krune av evig æra. Denne ondarta dragen tømmer ut som ei særs urein flod, gifta av sin eigen ondskap inn i sjelene til menneske med forderva sinn og korrupte hjarte, ein lygnarande, alt som er umoralskt og blasfemiskt, ein forpesta pust av alt som er ureint og av ei kvar last og synd.
              Desse særs listige fiendane har fylt opp og berusa Kyrkja, ektefellen til det lytelause Lammet, med galle og bitterheit, og har lagt sine ureine hender på Hennar høgst heilage eigedelar. På den sjølvaste Heilage Plassen, der den Heilage Stolen til St.Peter har vorte oppsett, Sanningsstolen som eit ljos for verda, har dei røyse opp ei trune av sin eigen avskyelege umoral, med den syndige vona om at når Hyrdingen vert slegen, vert sauene spreidde ikring.
             Stig då fram, Å uslåelege Prins, forsvar Guds folk mot angrepa frå fordømde krefter frå helvetet, og gje dei sigeren. Den Heilage Kyrkja ærar deg som hennar verge og Skyttspatron, Ho ærar deg som hennar forsvar mot ondarta krefter frå helvetet; til deg har Gud overlete menneskesjelene for å verte eveleg grunnfeste i himmelsk herlegdom. Å, be til fredens Gud for oss, at Han må leggje satan under føtene våre, so fullstendig erobra at han ikkje lenger vert skikka til å halde menneske i fangenskap og skade Kyrkja. Ber fram bønene våre for Den Høgste sitt Åsyn, slik at Guds nåder hurtig må forsone oss; og medan du sleg ned dragen, den eldgamle ormen, som er djevelen og satan, gjer han enno ein gong til ein fange i avgrunnen, slik at han ikkje lenger kan forføre nasjonane. Amen

              Sjå der, Herrens Kross: bli spreidde ut de fiendemakter.
              Løva av Juda stamme, Davids rot har sigra.
              Lat di miskunn vere over oss, Å Herre
              som me har site vår lit til Deg.
              Å Herre, høyr vår bøn.
              Og lat mitt rop komme til Deg.
Lat oss be:
Å Gud, vår Herre Jesu Kristi Fader, me kallar på ditt Heilage Namn og ber audmjukt om at Du miskunnar deg over oss, at gjennom forbøna frå Maria, evig lytelaus Møy og vår Moder, og frå den ærefulle Erkeengelen St. Mikael, måtte Du gje oss hjelp mot satan og alle andre ureine andar, som vandrar rundt på jorda til stor skade for menneskeslekta og til forderving av sjelene. Amen

------------------------------------------------------------------------
Dei som les bøna (og særskild dei understreka delane) kan sjå at Pave Leo XIII på fantastisk vis forutsåg og profeterte om det store fråfallet, og han utsåg at dette fråfallet skulle verte leia frå Roma- Roma som åleine er "Den Heilage Plassen sjølv, der det Apostoliske Sætet til den Heilage Peter og sanningsstolen som eit ljos for verda står." Pave Leo XIII såg heilt tydeleg at denne staden (Vatikanstaden i Roma), der sætet til Peter vart sett opp av den fyste Paven, St.Peter sjølv, kom til å verte trune for satans avskyelege umoral, med "den syndige vona om at når Hyrdingen (den sanne Paven) vert slegen, vert sauene (dei trufaste Katolikkane) spreidde ikring." Pave Leo XIII forutsåg ikkje eit avhopp av den Katolske Kyrkja frå den sanne trua (noko som er umogeleg ettersom helvetes portar aldri skal stå seg mot Kyrkja-Matt 16) og heller ikkje eit avhopp frå trua av Petri Stol (som og er umogeleg). Nei, han forutsåg då heller implementeringa av ein apostatisk, forfalska Katolsk religion frå Roma, der "Hyrdingen" (den sanne Paven) vert bytt ut med ein plyndrar og anti-pave (noko som har skjedd av og til i Kyrkjehistoria), med den syndige planen å "spreie sauene rundt ikring."
              Pave Leo XIII si bøn forutsåg og at satans ureine apostatar kom til å leggje hendene sine på "Kyrkja sine aller heilagste eigedelar." Kva er Kyrkja sine aller heilagste eigedelar? Dei heilagste eigedelane til Kyrkja er dei som Kristus gav henne: fyst og framst å eige den sanne trua (med alle hennar dogmer) og dei sju Sakramenta innstifta av Herren Jesus Kristus sjølv. Difor forutsåg Pave Leo si bøn forsøket på å øydeleggje forvaringa av den sanne trua med II Vatikankonsilet og dei nye sakramentale ritane som den etterkonsiliære Vatikankyrkja har komme med. Antipave Paul VI som la sine ureine hender på Kyrkja sine sju heilage Sakramentriter, noko han byrja med i april 1969, med det resultatet atein fekk ei ugyldig Ny Messe, ei ugyldig ny rit av ordinasjonar/kallelsesvigsler og særs tvilsomme riter av Konfirmasjon og Siste salvelsen, noko som har oppfylt Pave Leo XIII si profetiske bøn bokstav for bokstav.
             I 1934 vart denne fantastiske bøna av Pave Leo XIII (slik ho vart gjengjeven ovanfor) endra utan forklaring. Lykkjelfrasene som refererar til fråfallet i Roma vart fjerna. Ikring same tid (no som Pave Leo XIII hadde vore død ei tid), vart bruken av Pave Leo XIII si bøn til Erkeengelen Mikael etter kvar Lågmesse bytt ut med ein heilt ny komposisjon, den no so velkjende redigeringa St. Mikael-bøna som framleis ber Paven sitt namn, men som tydeleg ikkje var skriven av Paven. Denne bøna går slik:

"St. Mikael Erkeengelen, forsvar oss i slaget. Vær vår beskyttar mot ondskapen og snarene til djevelen. Måtte Gud irettesette han, det er vår audmjuke bøn. Og måtte du, Å Prins over himmelhærane, gjennom Guds kraft, kaste ned i helvetet satan og alle onde andar som vandrar gjennom verda for å forderve sjelene. Amen."

Det er ikkje noko gale med denne bøna i seg sjølv, tvert imot er det ei bøn somn er både god og effektiv. Derimot er poenget at dette ikkje er den opprinnelege bøna til St. Mikael som Pave Leo XIII forfatta og gav ordre om skulle resiterast etter kvar ende Lågmesse. Ho vart promulgert som ei erstattning, slik at dei trufaste ikkje skulle kjenne til det fantastiske innhaldet i den opprinnelege bøna, som skildra ovanfor. Om den opprinnelege bøna til St. Mikael hadde fått stå fast etter kvar ende Lågmesse og ikkje undertrykt i 1934, kor mange fleire millionar skulle ikkje då ha vorte rørde til motstand då antikyrkja prøvde å systematisk bryte ned den Katolske Trua og Messa etter II Vatikankonsilet?

                Pave Leo XIII si opprinnelege bøn til St. Mikael passar og perfekt ilag med vår Frue i La Salette si kjende openberring og profeti i 1846: "Roma vil miste Trua og verte sætet for antikrist...Kyrkja vil verte i ein eklipse." Pave Leo sine ord fremjar at antikrist i eigen person, eller i det minste antikrist sine eigne styrker, ville sette opp sitt sæte i Roma, "På sjølve Heilagplassen, der Stolen til den Heilage Peter er sett opp..har dei røyst opp ei trune av sin eigen avskyelege umoral.."
               Katolikkar må fatte mot i desse profetiske åtvaringane som himmelen har gjeve oss, som tydeleg forutseier våre dagar. Me må lite på Gud og at Han framleis er med si Kyrkje, slik som Han har lova å vere so lengje verda står og i all eve. (Matt 28) Han kjem aldri til å tillate at Kyrkja vert fullstendig utsletta eller fell i kjetterske lærer. Der vil alltid vere ein rest av Katolikkar som held på den heile og sanne Trua og som ikkje kompromissar med vranglærer, slølv om Gud har tillete satan , som ei straff for syndene til mennska i desse siste tidene, styrke til å innvadere og ta over skular, presteseminar, høgskular, universitet, kapell og byggnader som ein gong tilhøyrde den Sanne Katolske Kyrkja. Gud har tillete satan å ta til seg og ta over desse strukturane, og å fylle dei med ein ikkje-Katolsk fråfallen religion som ikkje er Katolsk men som har kapra namnet. Me må stå opp imot denne forfalska "katolske kyrkja", som er skapa av satan, og freista å bringe menneske attende til den sanne Katolske Kyrkja (som vart skipa av Jesus Kristus og som ikkje kan øydeleggjast), og som alle treng å tilhøyre for å verte frelste.

Eit syn av den Heilage Antonios!

St. Antonios av Alexandria var ein ørkenfader som vart født på slutten av 200-talet og døydde i 365 e.Kr. i det som idag kallast Egypt. Kort tid etter at han døydde, samla St.Athanasios av Alexandria den informasjonen som han kunne finne om St.Antonios, og skreiv biografien om livet hans. I 1991 vart boka for fyste gong oversett frå gresk til svensk. Mot slutten av biografien nemner St.Athanasios eit særs interessant syn som like gjerne kan skildre tilhøva i Kyrkja i dag som det skildrar samtida til St Antonius. Boka er forresten ei særs bra bok som eg skulle anbefale alle å lese. Innleiinga er full av liberale kommentarar sjølvsagt, men sjølve boka er bra, særskild når det gjeld læra om demonisk aktivitet, noko ørkenfedrane fekk meir erfaring av enn kanskje nokon andre Kristne i historia. (Boka heiter "Antonios Liv", og er utgjeve av Artos Bokförlag, andre utgåva kom i 2003 og oversettjinga er av Tomas Hägg og Samuel Rubenson.)

Utdrag frå boka:

Ein gong då han (Antonios) sat og arbeidde, fell han inn i ein slags ekstase og sukka tungt medan synet vara. Etter ei stund vende han seg til dei som var til stades, sukka, skolv, røyste seg og bad, bøygde seg ned på kne og vart sittjande lenge i same stilling. Til slutt røyste den gamle mannen seg gråtande. Dei som var til stades, som no hadde byrja å skjelve av skrekk, bad om å få vite kva det var, og gav seg ikkje før han endeleg svara dei. Med eit djupt sukk sa han: " Mine born, det skulle vere betre å få døy innan det som synet varslar om vert verkeleg." Då dei trygla han på nytt, braut han ut i tårar og sa: "Vreide kjem til å råke Kyrkja, og Ho kjem til å verte overgjeven i hendene på mennesker som er som sjelslause dyr. For eg såg bordet i Guds hus, og rundt ikring på alle sider stod det esel og sparka på det som var innanfor, slik som utemja dyr kan hoppa og sparka ikring seg. De la sikkert merke til korleis eg sukka. For eg høyrde ei røyst som sa: "Mitt Alter skal verte ein styggedom." 

             Dette sa den gamle, og to år seinare kom arianarane sitt angrep, som me no opplever (på Athanasios si samtid), og deira plundring av Kyrkjene, dei raska til og med til seg nattverdsbegeret med vald og let heidningane bere det vekk, dei tvinga heidningane som arbeidde i verkstadane å delta på møta deira, og framfor andleta deira gjorde dei kva dei ville på Altera. Då innsåg me alle at esela som sparka varsla Antonios på førehand om det som arianarane gjer idag, sjelslause som dyr.
            "Ver ikkje motlause, mine born. Slik som Herren har utaust sin vreide, slik skal Han og helbrede att. Kyrkja skal snart få attende si pryd og stråle som Ho brukar å gjere. De skal få sjå at dei forfylgde skal få gjenoppretting, gudløysa dreg seg attende til sine holer og den rette trua forkynnast med full fridom på alle stader. Sjå berre til at de ikkje skitnar dykk ut med arianarane. Den læra er ikkje frå Apostlane, men kjem frå demonane og far deira, djevelen. Nei, ho er utan frukt og ufornuftig, ho saknar rett innsikt, nett som esela utan sjeler."
(1.bilete: St. Antonios, 2.bilete: St. Athanasios)

Kort om sølibatet!

I dag er det oppe til debatt i det offentlege om det er bra at Katolske prestar lever i sølibat. Dei seier at saka må diskuterast og at alle pedofiliskandaler berre er med på å syne at sølibatet er uheldig. På nyhendene i dag sa dei at problemet med pedofili innan "Katolske Kyrkja" byrja på 1960-talet. Ikkje so uventa, det var då Andre Vaticankonsiliet vart innførd. Pedofiliskandalene finn altso ikkje stad i den Sanne Kyrkja, men i Novus Ordo, den falske anti-kyrkja. Endå eit bevis Gud har gjeve verda på at Han ikkje er å finne i denne dårlege kopien av ei "kyrkje." Noko som er underleg er at ingen verkar å sjå sambandet mellom at Novus Ordo har sluppe inn homofile menn som liksom skal leve i sølibat i organisajonen sin og all pedofilien. Det er då stort sett gutungar som har vore offera for desse ekkelgubbane. Det sanne, heilage presteskapet og sølibatlivet derimot, er ikkje noko ein skal sjå ned på. Paulus kallar sølibatet for eit høgare kall enn ekteskapet. St. Josef og Den Heilage Maria Møy levde i sølibat, i eit kvitt ekteskap. Dei Apostlane som var gifte levde i sølibat etter at dei vart kalla av Kristus. Men hovudargumentet for at prestar ER NØYDDE å leve i sølibat kan ein finne i Skriftene. For kvar gong ein prest i den Gamle Pakta skulle offre i Tempelet eller i Tabernaklet, so var han pålagd å faste frå kvinner fyst. Han fekk ikkje ha samlag med kona si på tre dagar. Eller når David og mennene hans åt skodebrøda, so spurte presten fyst om dei hadde halde seg vekke ifrå kvinner. Då dei hadde det, fekk dei ete brøda. Prestane i GT kunne vere gifte fordi dei ikkje offra opp offer like ofte, dei bytte på å gjere det. Men prestane i Den Nye Pakta offrar opp det ublodige Messeofferet som er Jesu Kropp, Blod, Sjel og Guddom KVAR DAG. Og kvar gong dei gjer dette må dei ha fasta ifrå samlag i 3 dagar. Korleis kan dei då leve i eit ekteskap når dei er pålagde å feire Messe dagleg?! Der er mange andre fordelar med prestane sitt sølibat, men det er Messeofferet som er hovudargumentet. Det er sant at andre riter enn den Romerske riten har hatt gifte prestar. Men desse prestane feira heller ikkje Messe kvar dag. Romersk Katolske prestar kan ikkje leve i ekteskap med ei kvinne. Dei er dessutan gifte med Gud, dei er ikkje einsamståande. Noko anna er det med desse perverse Novus Ordo mannfolka, som ikkje er Kristne eingong. Dei er ikkje eingong prestar, dei er berre pedofile og heretikarar! Det er Sedevacanse! Pave Leo XIII åtvara oss alle om det som skulle koma då han skreiv bøna til Erkeengelen Mikael. Her kjem ho på engelsk med forklaring:  Linken til sida ho er henta ifrå er : www.mostholyfamilymonastery.com/2_LeoXIII.pdf 

 Pope Leo XIII’s Prayer to St. Michael – a Prophecy about the Future Apostasy in Rome

Pope Leo XIII’s Prayer to St. Michael the Archangel is prophetic. Composed over 100 years ago, and then suppressed, Pope Leo XIII’s original Prayer to St. Michael is a very interesting and controversial prayer relating to the present situation in which the true Catholic Church finds itself. On September 25, 1888, following his morning Mass, Pope Leo XIII became traumatized to the point that he collapsed. Those in attendance thought that he was dead. After coming to consciousness, the pope described a frightful conversation that he had heard coming from near the tabernacle. The conversation consisted of two voices – voices which Pope Leo XIII clearly understood to be the voices of Jesus Christ and the Devil. The Devil boasted that he could destroy the Church, if he were granted 75 years to carry out his plan (or 100 years, according to some accounts). The Devil also asked permission for “a greater influence over those who will give themselves to my service.” To the Devil’s requests, Our Lord reportedly replied: “you will be given the time and the power.”

Shaken deeply by what he had heard, Pope Leo XIII composed the following Prayer to St. Michael (which is also a prophecy) and ordered it to be recited after all Low Masses as a protection for the Church against the attacks from Hell. What follows is the prayer (note especially the bolded portions), followed by some of our comments. The prayer was taken from The Raccolta, 1930, Benziger Bros., pp. 314-315. The Raccolta is an imprimatured collection of the official and indulgenced prayers of the Catholic Church.

The Prayer:


Pope Leo XIII’s prophecy about the future apostasy in Rome


O Glorious Archangel St. Michael, Prince of the heavenly host, be our defense in the terrible warfare which we carry on against principalities and Powers, against the rulers of this world of darkness, spirits of evil. Come to the aid of man, whom God created immortal, made in his own image and likeness, and redeemed at a great price from the tyranny of the devil.


Fight this day the battle of the Lord, together with the holy angels, as already thou hast fought the leader of the proud angels, Lucifer, and his apostate host, who were powerless to resist thee, nor was there place for them any longer in Heaven.


That cruel, that ancient serpent, who is called the devil or Satan, who seduces the whole world, was cast into the abyss with his angels. Behold, this primeval enemy and slayer of men has taken courage. Transformed into an angel of light, he wanders about with all the multitude of wicked spirits, invading the earth in order to blot out the name of God and of his Christ, to seize upon, slay and cast into eternal perdition souls destined for the crown of eternal glory. This wicked dragon pours out, as a most impure flood, the venom of his malice on men of depraved mind and corrupt heart, the spirit of lying, of impiety, of blasphemy, and the pestilent breath of IMPURITY, and of every vice and iniquity.
These most crafty enemies have filled and inebriated with gall and bitterness the CHURCH, the spouse of the immaculate Lamb, and have laid impious hands on her most sacred possessions. In the Holy Place itself, where has been set up the See of the most holy Peter and the Chair of Truth for the light of the world, they have raised the throne of their abominable impiety, with the iniquitous design that when the Pastor has been struck, the sheep may be scattered.


Arise then, O invincible Prince, bring help against the attacks of the lost spirits to the people of God, and give them the victory. They venerate thee as their protector and Patron; in thee holy Church glories as her defense against the malicious power of hell; to thee has God entrusted the souls of men to be established in heavenly beatitude. Oh, pray to the God of peace that He may put Satan under our feet, so far conquered that he may no longer be able to hold men in captivity and harm the Church. Offer our prayers in the sight of the Most High, so that they may quickly conciliate the mercies of the Lord; and beating down the dragon, the ancient serpent, who is the devil and Satan, do thou again make him captive in the abyss, that he may no longer seduce the nations. Amen.


Behold the Cross of the Lord; be scattered ye hostile powers.
The Lion of the tribe of Judah has conquered, the root of David.
Let thy mercies be upon us, O Lord.
As we have hoped in thee.
O Lord, hear my prayer.
And let my cry come unto thee.


Let us pray.
O God, the Father of our Lord Jesus Christ, we call upon thy holy name, and as suppliants we implore thy clemency, that by the intercession of Mary, ever Virgin immaculate and our Mother, and of the glorious Archangel St. Michael, thou wouldst deign to help us against Satan and all other unclean spirits, who wander about the world for the injury of the human race and the ruin of souls. Amen.

Pope Leo XIII’s prophecy about the future apostasy in Rome

As one who reads the prayer (especially the bolded portion) can see, Pope Leo XIII seemed to foresee and predict the great apostasy; and he seemed to pinpoint that this apostasy would be led from Rome – Rome which alone is “the Holy Place itself, where has been set up the See of the most holy Peter and the Chair of Truth for the light of the world.” Pope Leo foresaw that this place (Vatican City in Rome), where had been set up the Chair of Peter by the first Pope, St. Peter himself, would become the throne of Satan’s abominable impiety, with the “iniquitous design that when the Pastor (the true Pope) has been struck, the sheep (the Catholic faithful) may be scattered.” These are Pope Leo XIII’s words.

Pope Leo XIII was not predicting the defection of the Catholic Church (which is impossible, as the gates of Hell can never prevail against the Church [Mt. 16]), nor the defection of the Chair of Peter (which is also impossible), but rather he was predicting the implementation of an apostate, counterfeit Catholic religion from Rome, in which “the pastor” (the true pope) is replaced by a usurping antipope (as has occurred at times in Church history), with the iniquitous design that “the sheep may be scattered.”

Pope Leo’s prayer also foresaw that Satan’s impure apostates would lay impious hands “on the Church’s most sacred possessions.” What are the Church’s most sacred possessions? The most sacred possessions of the Church are those things which Christ entrusted to Her: namely, the deposit of faith (with all of its dogmas) and the seven sacraments instituted by Our Lord Jesus Christ Himself. Therefore, Pope Leo’s prayer foretold the attempted destruction of the deposit of faith with Vatican II and the new sacramental rites of the Vatican II Church. Both of these will be covered in detail in this book. We will see that Paul VI’s laying of impious hands on the Church’s seven sacramental rites beginning in April of 1969, which produced an invalid New Mass, an invalid New Rite of Ordination, and gravely doubtful rites of Confirmation and Extreme Unction, fulfilled Pope Leo’s prediction to the letter.

In 1934, Pope Leo’s striking prayer (given above) was changed without explanation. The key phrase referring to the apostasy in Rome (the Holy Place, where the See of Peter has been set up for the light of the world) was removed. Around the same time, the use of Pope Leo XIII’s longer Prayer to St. Michael after each Low Mass was replaced by a shorter prayer, the now famous abbreviated Prayer to St. Michael. This prayer goes as follows:

“St. Michael the Archangel, defend us in battle, be our protection against the wickedness and snares of the devil; may God rebuke him, we humbly pray; and do thou, O Prince of the heavenly host, by the power of God, thrust into hell Satan and all evil spirits who wander through the world for the ruin of souls. Amen.”

There is nothing wrong with this prayer to St. Michael; in fact, it is very good and efficacious. However, the point is that it’s not the longer Prayer to St. Michael that Pope Leo XIII composed. The shorter prayer was, in the view of many, promoted as a substitute, so that the faithful would be unaware of the incredible content of the longer prayer, as described above. If the longer Prayer to St. Michael had been recited at the end of every Low Mass and not suppressed in 1934, how many millions more would have been stirred to a resistance when they encountered the attempted new post-Vatican II religion that we will cover in this book? How many would have seen through the systematic dismantling of the traditional Catholic Faith after Vatican II?

Pope Leo XIII’s longer Prayer to St. Michael also fits perfectly with Our Lady of La Salette’s famous appearance and prediction in 1846: “Rome will lose the faith and become the Seat of the Antichrist... the Church will be in eclipse.” Pope Leo’s words suggest that Antichrist himself, or at least the forces of Antichrist, would set up their seat in Rome: “In the Holy Place itself, where has been set up the See of the most holy Peter… they have raised the throne of their abominable impiety…”

St. Nilus profetien!

St. Nilus var ein av dei mange læresveinane til St. John Chrysostom (347-407). Han var ein offiser ved hoffet i Konstantinopel, gift, hadde to søner, og vart seinare prest. Verka han skreiv, inkluderar ei mengde brev som tek opp fordøming av heresiar, avgudedyrking, misskjøtsel av tukt og brot, reglar og prinsipp av ascetisme. St. Nilus døydde omlag år 430 e.Kr. Festdagen sin har han 12. November.

Profetien!

Etter året 1900, mot midten av det 19. århundret, menneska av denne tida kjem til å verte ugjenkjennelege. Når Adventstida for antikrist nermar seg, kjem menneska sine sinnelag til å verte fulle av skodde, på grunn av kjøtlege lyster, og vanvørdnad og lovløyse vill vekse seg sterkare. Då kjem verda til å verte ugjenkjenneleg. Menneska sin utsjånad kjem til å endre seg, og det vert umogeleg å skilje ut kven som er menn og kven som er kvinner grunna den skamlause måten dei kler seg på og har håret sitt. Desse menneska kjem til å vere som ville dyr på grunn av freistingane frå antikrist. Der kjem ikkje til å vere meir respekt for foreldre og eldre, kjærleiken forsvinn, og Kristne hyrdingar, biskopar og prestar vert forfengelege menn, som heilt mislukkar å skilje mellom vegen åt høgre og venstre handa. På denne tida kjem moralen og tradisjonane til dei Kristne og Kyrkja til å endre seg. Menneska kjem til å gå vekk ifrå blygsla, og splittring vill regjere. Falskheit og grådigheit får ein sterk posisjon, og ve til dei som samlar seg skattar. Lyst, homofili, løynde synder og mord kjem til å styre i samfunnet. På denne tida i framtida, grunna krafta av slike enorme brot og laus oppførsel, kjem folk til å verte fråtekne nåde frå Den Heilage Anden, som dei fekk i den Heilage Dåpen og det same gjeld anger.

         Guds Kyrkje vert fråteken Gudfryktige og pietistiske hyrdingar, og ve til dei Kristne som vert att i verda i desse tider; dei kjem til å miste trua heilt for dei kjem ikkje til å få høve å sjå kunnskapsljoset frå ein einaste ein. Då kjem dei til å skilje seg frå verda på heilage gøymestader, på leiting etter å lette dei andelege lidingane, men på alle kantar møter dei støytesteinar og motstand. Og alt dette kjem som ein konsekvens av det faktum at antikrist ynskjer å vere herre over alle ting, og å verte styrar over heile universet, og han kjem til å gjere mirakel og fantastiske teikn.

           Han kjem og til å gje stolen visdom til ein ulukkeleg mann, slik at han kjem til å finne opp eit vis som gjer at ein mann kan føre ein samtale med ein annan mann frå ein kant av verda til ein annan. På denne tida kjem menn og til å kunne flyge gjennom lufta som fuglar og gå ned på havsdjupa som fiskar. Og når dei har oppnådd alt dette, kjem desse ulukkelege menneska til å leve liva sine i stor behagelegheit i uvisse om, stakkars sjeler, at det er lureri frå antikrist. Og, den ureine! Han kjem til å ha slik enorm framgong i

fåfenge at den rette vegen vert løynd og menneska mister trua på at den Treeinige Guden eksisterar.

         Då vil Gud, som er heilt god sjå menneskeslekta sitt fall og vil korte ned dei dagane for dei få utvalde si skuld, dei som vert frelste, fordi fienden ynskjer å leie sjølv dei utvalde ut i freisting om det er mogeleg... då kjem tuktesverdet brått til å openberre seg og drep han som perverterar og hans tenarar.

Asarja si bøn!

(Bilete frå ei av Novus Ordo sine klovnemesse)

Der er ei bøn i Bibelen, i Daniel, som er slåande lik den ståa som me har i Den Katolske Kyrkja i dag. Ei profetisk bøn rett inn i våre tider. Daniel 3:34 "For Ditt Namn si skuld, forkast oss ikkje for alltid, og opphev ikkje Di pakt. 35 Ta ikkje Di miskunn frå oss, for Abraham, Din ven si skuld, for Isak, Din tenar si skuld og for Israel, Din heilage si skuld! 36 Du lova dei å gjere etta deira så talrik som stjernene på himmelen og som sanden på havet si strand. 37 Men no, Herre, er me blitt gjort til det minste av alle folkeslag. Alle stader på jorda er me i dag fornedra for våre synder si skuld. 38 Me har no verken fyrste, profet eller leiar, heller ikkje brennoffer, slaktoffer, grødeoffer eller røykjelse, eller ein stad der me kan bere fystegrøda fram for Ditt Åsyn og finne miskunn. 39 Men ta imot oss fordi me kjem med angrande sinn og audmjuk ande. 40 Lat dette vere slaktofferet vårt for Ditt andlet i dag, som om me kjem med brennoffer av verar og oksar og titusenar av feite lam. Lat oss trufast fylgje Deg, for dei som set si lit til Deg, skal ikkje verte til skamme." Nett som når Jødane vart vekkførde til Babylon, so har me i dag ei Babylonhore i Vatikanet. Den sanne Katolske Kyrkja, som ikkje fylgjer det Andre Vatikankonsiliet, har vorte redusert til det minste av alle folkeslag. Og me veit at Gud skulle ikkje straffe oss slik om det ikkje var for syndene våre, for modernismen og fråfallet av den sanne trua som spreidde seg mellom Kristne som pest. No har me ikkje nokon Pave, me har ikkje prest eller biskop i Noreg, heller ikkje det heilage messeofferet eller noko Kyrkjebygnad å samlast i, der me kan få nåde i Sakramenta. Det ende me kan gjere er å halde fram i ei sann tru, å praktisere trua. Me kan naudbe Gud om nåde, gjere bot og ofre opp bøner og botgjeringar for våre eigne synder og for andre sine synder. Ja, til og med for fedrane våre sine synder og for nasjonen vår sine synder. Den som held ut til enden skal verte frelst. Det er profetert i Bibelen at i dei siste tider skal det daglege messeofferet takast vekk. Stå då faste i trua. Det skal då verte som i Noa sine dagar, og då var det då berre 8 sjeler som vart frelste, so sjå ikkje på tala, men på Kristus, som framleis kan frelse deg! Ingenting er umogeleg for Gud. Sann syndene dine for Gud med intensjonen å Skrifte dei for ein prest om du får høve til å gjere det. Be om at Han må gje deg perfekt anger for syndene dine og lov Han å forbetre deg. So er Han framleis trufast til å tilgje deg.  

(Bilde frå ei av Novus Ordo sine klovnemesse)